Gelukkig maar

Column door Marjan van der Wal

 

Ik twijfelde nog even of ik de zelfgemaakte notencake diezelfde middag naar mijn dochter zou brengen. Ze woont twee straten verder. Even dacht ik nog: ‘Morgen kan ook.’

Gelukkig maar.

Ik ging toch op pad en kwam een buurtgenoot tegen. Een oudere man, die na de storm de hele straat aan het vegen was.

Hij was uit op een praatje en begon te vertellen hoe belangrijk hij het vond dat je wat voor een buurt deed. Voor je medemens. Omdat hij wist dat ik dominee ben, begon hij ook over zijn geloof te vertellen. Een pure man. Ik hoorde hem aan, terwijl ik naar zijn verweerde gezicht keek, dat rood was gekleurd van het vegen.

Ineens vroeg hij: ‘En hoe gaat het met jou?’

Het overviel me een beetje. Ik stamelde: ‘Uh, ja ik zit in een lastige situatie.‘

Eigenlijk wilde ik het er niet over hebben, maar de man was oprecht geïnteresseerd. Ik ging verder: “Mijn vader ligt met uitgezaaide kanker in het ziekenhuis en wij hebben mijn moeder gister weggebracht naar een tehuis. Ze kunnen nooit meer samen wonen.”

Het klonk nogal heftig. Zo voelt ook. Ik schoot vol.

Hij keek me aan en zei: ‘Ik moet denken aan de manier waarop God zich aan Mozes voorstelde: IK ben er en IK zal er altijd zijn’

Het troostte mij.

Binnenkort kan ik niet meer bij mijn vader zijn. Niet meer naast hem staan, nooit meer.

‘IK ben er.’

Al tijden ben ik niet meer in dezelfde wereld als mijn moeder. Ze is onbereikbaar voor mij.

‘IK ben er.’

Die wetenschap troost en maakt het loslaten lichter. Ze zijn niet alleen.

‘IK ben er.’

Gelukkig maar.

Contact

contact

PCBO Baarn-Soest
Nijverheidsweg 13 C
3762 EP Soest
Tel: 035-6099233
info@pcbobaarnsoest.nl